NETFLIX — SERIAL ORYGINALNY
Zaczekajcie!
Ej!
Poczekajcie!
- A co z listem? - Kogo obchodzi list?
Chyba każdego.
Jak możecie o tym rozmawiać?
Byliście w jaskini.
Nie wiem, co on tam zrobił.
To nieistotne.
Mamy go, teraz czas odstawić go do domu.
Od teraz jedzie ze mną.
Na tym mule?
Sam się nie mieścisz.
Wiedzcie, że to nie muł.
To kucyk, a może nawet bardzo mały koń.
Jak na swój rozmiar jest szybki
i zadziwiająco silny.
Nie oczerniajcie go.
Zejdź mi z drogi, on jedzie z nami.
Co z wami nie tak?
Jesteście ślepi czy głupi?
Jest wyjątkowy, to jasne.
Najwięksi władcy tego świata
i każdy dziwak, na którego trafimy,
desperacko próbują go dorwać.
- Jak myślisz, czemu? - Bo zabił Czarnego Rycerza.
Wierzysz, że to Tiuri go zabił?
Nieważne, w co wierzymy ani co się stało.
- No nie wiem... - Złamał czuwanie.
Nie będziemy mieli przyszłości,
- chyba że odstawimy go z powrotem. - Właśnie.
Niby w Mistrinaut żyją szumowiny,
ale to arystokraci wygrywają w przedbiegach.
A żebyś wiedziała.
I lepiej nie kombinuj, bo ona jest z nami,
a to najokrutniejsza szumowina spośród nas.
To komplement.
Martwy nie ma wartości, prawda?
- Mieliśmy jechać po pomoc. - Właśnie.
- Dokąd ona nas prowadzi? - Nigdzie, to Ardanwen prowadzi.
To dokąd on nas prowadzi?
Wkrótce się dowiemy.
Co tu się stało?
Miasto duchów.
Może jest nawiedzone?
Boisz się tak bardzo jak ja?
Miasto Strachu.
Hrabstwo Strachowo.
- Królestwo... - Piak, zamknij się.
Przeklęty król Strach.
Pomóżcie.
Co jest?
Pomocy.
Proszę, nasz przyjaciel jest ranny.
Świetnie.
Osada półgłówków.
My się spieszyć.
My...
potrzebujemy pomocy.
Mamy ładne koraliki.
Podziękuj.
Tak się z nimi rozmawia.
Kto was przysłał?
Nikt.
Nasz przyjaciel jest chory.
To wasz przyjaciel, nie nasz.
Poratujcie nas jedzeniem i noclegiem, a znikniemy.
Jedna noc.
To nasz więzień.
My go niesiemy.
- To nie więzień. - Owszem.
Od kiedy go znaleźliśmy.
- To nasz więzień? - Nie.
- Nikt nie jest więźniem. - Jest.
Mój pierwszy więzień.
Nie radzę.
Urwie ci głowę.
Panie, może...
Jestem zajęty.
- Ale... - Nie.
Wasza Wysokość.
Książę Viridian jest chwilowo zajęty, kwestie wojskowe.
Za pozwoleniem...
Zaiste, kwestie wojskowe.
Masz zamiar zrugać mnie za maniery? Oszczędź sobie.
Ta chmura wygląda jak rydwan.
Ciągnięty przez rybę.
Mnie też nie podoba się moja tu obecność.
Uwińmy się z tym szybko
i miejmy to spotkanie za sobą.
Teraz musimy czekać.
Matka nie nauczyła cię manier?
Ścierka.
Ładne dłonie.
Gładka skóra, piękne oczy.
Ale tą fryzurą zawstydziłabyś stos siana.
Dałoby się domyć.
Może mycie mnie nie interesuje.
No dobrze.
Ale wiedz, że mycie pomogłoby na smród.
A teraz...
musimy porozmawiać.
Skąd takie dziecko ma takiego konia?
- To koń Tiuriego. - Kłamiesz.
Powiedz prawdę.
Nie kłamię.
Słynny rycerz kazał mu go wziąć.
Kazał wziąć konia i dostarczyć list królowi.
Jaki rycerz?
Odpowiedz!
Otwórz drzwi.
Możesz mnie zabić
albo powiedzieć prawdę.
To dwa jedyne wyjścia z tego pomieszczenia.
Czarny Rycerz z Białą Tarczą.
Czemu potrzebował chłopca do dostarczenia tego listu?
Bo umierał.
Chodzi mi tylko o to, że trzeba przemyśleć słowa Lavinii.
To głupota.
Słowa Lavinii to kompletny nonsens.
Czemu?
Tiuri ma być bohaterem ze starożytnej przepowiedni?
Czarny Rycerz dał mu tajny list w szkatułce z Eviellan?
Jeśli go nie dostarczy,
to mrok pochłonie cały świat?
Wierzycie w te bzdury?
Cóż...
to faktycznie brzmi raczej bzdurnie.
Wreszcie.
Zgadzamy się?
Halo?
Weź ten list.
Dostarcz go królowi Favianowi
w Unauwen.
To wyjątkowy pierścień.
Nie rozumiem.
Chyba rozumiesz.
Czemu Ardanwen was tu sprowadził?
Wracał do domu.
On tu mieszkał?
A pani to...?
Tak mi przykro.
Byłeś przy moim...
mężu...
gdy umierał?
Pod koniec.
Był ranny.
Mieli przewagę.
Ale wyciągnął miecz
i walczył.
I tak całe swoje głupie życie.
Nie.
Był wspaniały.
Prawdziwy rycerz.
I tak przechodzi
z jednego rycerza na kolejnego.
Myślisz, że go chcę?
Masz rozum?
To zapomnisz o moim mężu i wrócisz tam, skąd przybyłeś.
Nie mogę.
Możesz. Musisz.
Nie rozumie pani.
Wszystko, co się stało,
wszystko, czego nie rozumiałem w życiu,
pcha mnie w tym samym kierunku co pani mąż.
Myślisz, że ktoś nadał ci kierunek?
Co?
Czyżby los?
Przeznaczenie.
Tak myślał mój mąż.
Tak myślą wszyscy rycerze,
odjeżdżając ku chwale.
Wierzą, że wreszcie naprawią świat.
I na czym się kończy?
Na śmierci...
na rzezi...
a ludzie, na których ci zależy, już nie wracają do domu.
Masz być bohaterem, bo tu jesteś?
Jesteś głupcem, Tiuri.
Zapewniam cię,
że ten świat nie potrzebuje kolejnego bohatera.
Przyjaciele, życie...
czasami...
bywa cudownie słodkie.
Tym razem naprawdę się nim nacieszymy.
Głosowaliście?
Owszem.
Tiuri idzie z nami.
Zbiliśmy gorączkę, nabiera kolorów.
Czyli jutro rano wyruszy ze mną do Unauwen.
Wcale nie.
Bo po co?
Sama mówiłaś, że nie macie tego listu.
Mają go Czerwoni.
Nawet jeśli pozwolilibyśmy wam jechać...
nie macie przesyłki.
Tiuri?
Wszystko gra?
Arman ma rację.
Czerwoni mają list.
Ale będzie im szkoda...
bo nie mają całości.
NIESZPORY. ŚWIĘTEGO ADALARA MĘCZENNIKA.
To nie ma sensu.
Tylko dzień i godzina.
„Nieszpory, świętego Adalara Męczennika.
36. rok panowania Faviana Trzeciego”.
Tylko tyle?
- To jest ważne? - Nie jest.
Jest ważne dla Viridiana.
Czerwoni Jeźdźcy to jego ochrona. Dla tego listu zabili Czarnego Rycerza.
Daj mi to.
Czujesz?
Wiedziałam.
To ocet.
Stara sztuczka.
„Znamy datę, nadeszła już pora”.
„Tron będzie mój”.
„Ci ludzie zapłacą w trakcie koronacji”.
To nasi rodzice?
- Zabiją naszych rodziców? - Nikt ich nie zabije.
List nie mówił nic o zabijaniu. To tylko data i lista nazwisk.
Napisany niewidzialnym tuszem przez człowieka,
który chce przejąć władzę.
- Zabiją naszych rodziców. - A on dokąd?
Idę dokończyć dzieło Czarnego Rycerza.
Doręczę list królowi, a on powstrzyma Viridiana.
Niby jak? Jak dostarczysz list królowi?
Myślisz, że ot tak spotkasz się z kimś tak potężnym?
Trzeba być kimś,
żeby spotkać się z człowiekiem, który u króla sprząta.
Jesteś mniej niż nikim. Jesteś nikim podejrzanym o morderstwo.
Ot tak wpadniesz do największej fortecy na północy,
miniesz całą armię i podejdziesz do króla?
Tylko z jej pomocą?
Zapomnij.
Użyjesz swoich mocy.
Muszę umieć je kontrolować.
Jak się tego nauczysz?
Nie!
Nie zgadzam się.
Zabij mnie, a cię zabiję.
Już.
Wiesz, jak ich użyć?
Nie do końca.
- To jak go wysadzisz? - Nikt nikogo nie wysadzi.
Sięgnij do wnętrza i znajdź w sobie Eviellan.
Zamknij oczy...
Przypatrz mu się.
Może powinieneś tak ruszać rękoma.
To niezłe.
Użyj wyobraźni, a zobaczysz to naprawdę.
Wyobraź sobie
latającego Armana.
- Miły widok. - Zamknijcie się na sekundę.
Proszę, żeby tylko nie bolało.
To nie była magia!
Wybacz, nie mogłem się oprzeć.
Zabiję cię!
Niech ktoś mu powie, że jest martwy na amen!
Skupmy się, proszę.
Rusz się!
Odleć! Znikaj!
No dalej, Tiuri!
No chodź!
Chodź, ocal świat!
No już, dorwij mnie!
Patrzcie, to Tiuri Bohater.
No już, Tiuri.
No już.
No chodź!
W moim pierdnięciu jest więcej magii
niż w całym jego ciele.
No chodź.
Pić.
Nie wody, idioto.
No i jest.
Idzie na ścięcie.
Udało się?
Rozumiem, że nie.
Może nie da się tego kontrolować? Może samo podejmuje decyzje?
Przestań.
Cokolwiek to jest,
jest w tobie.
To ty.
Przejmij kontrolę.
Co łączy ze sobą chwile,
kiedy się udało?
- Ktoś mnie atakował. - Właśnie.
Może to przychodzi, gdy...
serce mocno ci bije, gdy się emocjonujesz.
Nie myślisz, jesteś po prostu obecny.
Dobrze.
No dalej.
Atakuj.
To się nie uda, wiesz, że cię nie skrzywdzę.
Co?
O co chodzi?
Czemu zależy wam na Tiurim?
Co dla was zrobił?
Bo na tym liście są imiona naszych rodziców.
To dom Czarnego Rycerza?
Nie możemy bezczynnie siedzieć i czekać, aż Viridian ich pozabija.
Rozmawialiśmy o tym.
List o tym nie mówi.
Twoich rodziców nie ma na liście!
Co to ma znaczyć?
- Czarny Rycerz pisał tym piórem? - Być może.
To nic nie ma znaczyć.
To fakt!
Jej rodziców też nie ma na liście, więc mów do niej.
Jej rodzice nie żyją, idioto jeden.
Dobra, nieważne.
Sądzicie, że mój ojciec jest w to zamieszany?
Że chce zabić waszych rodziców?
Oszaleliście!
Nie musi nikogo zabijać!
Jest tak sprytny, że mógłby wywieźć swoich wrogów w pole,
nie dobywając miecza.
Czarny Rycerz jadł z tego talerza?
Golił się tym pędzlem?
Obcinał włosy tym...?
Czy ja dobrze widzę?
Na wszystkich świętych.
Bije jak szalone.
Udało ci się.
Mówiłam.
Chcesz powiedzieć...
że zgubiłeś jeden z moich listów...
a chłopiec, który go znalazł...
chłopiec, który go teraz ma...
to syn szamana?
Wynoś się.
- Mój panie, jeśli... - Won!
Ten sam chłopiec.
- A niewidzialność? - Nie.
Umiesz latać?
Zamknij się, Piak.
Ty ją pocałowałeś czy ona ciebie?
Nie poznałem odpowiedzi.
Kim ty jesteś?
Kimś, kogo czeka trudna rozmowa.
Większość przepowiedni...
to tylko głupie zabobony.
Ale część z nich jest inna.
Niektóre powtarza się od pokoleń
w każdym królestwie i każdym języku.
Ta, o której mówiła twoja przyjaciółka...
jest jedną z nich.
Pierwsza była Ziemia...
i wszystkie pragnienia.
Potem bestia...
mrok i ogień zniszczenia.
Wszystko spowijał, gdy lśnił księżyc czerwony,
co raz na sto lat odwiedza nieboskłony.
Lecz wielki mag północy...
mrok ten rozgoni...
a kwiat szkarłatny
zakwitnie na pól toni.
Data na liście...
Wtedy pojawia się krwawy księżyc.
Ten bohater,
kimkolwiek by nie był,
musi się pospieszyć, czyż nie?
Dziękuję za to...
że mnie nie zabiłeś.
Jesteś w domu.
Odpocznij.
Teraz to moja podróż.
To Fantumar, musimy iść.
No już.
Jak nas znalazł?
- Jak mogłeś? - To nie ja.
- To na pewno on. - Dość.
Chciał cię zabić.
Wydałby ciebie i naszych rodziców.
- Nie! - Nie wiesz, co zrobił.
Jeszcze tego nie wiemy.
Teraz musimy odbić konie
i stąd uciec.
Chodźmy.
Znajdźcie go! Szukajcie wszędzie!
Chodźmy.
A gdzie Iona?
Mówiłam, żebyś na mnie uważał.
Musiałem się przez was nagimnastykować.
Teraz za to zapłacicie.
Rzućcie broń.
Oddajcie mi
tego gnoja z Eviellan.
Nie każcie mi się powtarzać.
A ty...
chodź tu, bezużyteczny ośle.
Pożałujesz tego, chłopcze.
Cofnąć się!
Bierzcie konie!
Zatrzymać ich!
Brać konie i za nimi!
Uciekają!
Pewne rzeczy się nie zmieniają.
Ardanwen!
Zatrzymajcie tego konia! Ucieka wam!
Myślisz, że urodziłem się wczoraj?
Oddajcie zdrajcę z Eviellan.
Bo źle się to dla was skończy.
Zresztą nie tylko dla was.
I ty nazywasz się rycerzem?
Nie pozwolę na to.
Będziesz musiał mnie zabić.
To moje ulubione rozwiązanie.
Wszyscy z koni, ale już.
Zrób coś.
Użyj mocy.
Mocy?
Jakie niby moce ma ten kurdupel?
Powinniście...
Nie!
Mój panie, może to znak.
Może to ostrzeżenie...
Może to, co chcesz zrobić...
mrok, którego chcesz się pozbyć...
może cię pochłonąć.
Może o to chodzi w przepowiedni.
Może idąc dalej tą drogą...
staniesz się, o panie, mrokiem.
A chłopiec stanie się bohaterem, który będzie musiał cię pokonać.
Nic nie rozumiesz, Jabroot.
Cień nie może istnieć...
bez światła.
Bohaterem z przepowiedni
nie jest ten chłopaczek.
To ja.
To zawsze byłem ja.
Ciemność ogarnęła już świat.
To wojny i podziały, które zawsze będą stawiały ludzi przeciw sobie.
To ta ciemność nastawia chłopca przeciwko mnie.
Gdy krwawy księżyc zawiśnie na niebie,
a ja wreszcie skąpię się w jego blasku...
ten chłopiec...
i mrok, któremu służy...
spotkają godnego przeciwnika.
To była najbardziej niesamowita rzecz, jaką w życiu widziałem.
Udało ci się.
To nie ja.
Jak to?
To kto to zrobił?
Co łączy chwile...
Lavinio!
kiedy się udało?